Twee generaties: Anya Niewierra en Merel Godelieve
Thrillerauteur Anya Niewierra (61) debuteerde op haar 49e en schrijft sindsdien de ene bestseller na de andere. Haar dochter Merel Godelieve (33) schrijft fantasy boeken, waarvan zij inmiddels ook kan leven.
Anya, ik las over jouw innerlijke drang om verhalen te vertellen. Waarom heb je zo lang gewacht met ze op te schrijven?
Anya: ‘Ik heb altijd wel geschreven, ook als directeur van Visit Zuid-Limburg. Maar dat was natuurlijk non-fictie. Ik vond mijn werk altijd heel interessant en had mijn handen er vol aan. Ter ontspanning schilderde ik. Het kwam lange tijd niet in me op om voor mezelf te gaan schrijven. Maar toen ik het eenmaal een keer probeerde, was ik erdoor gegrepen.’
Merel, heeft jouw moeder je geïnspireerd om ook te gaan schrijven, of kwam dat door iets anders?
Anya: ‘Merel schreef veel eerder dan ik, als jong kind al.’
Merel: ‘Ik schreef mijn eerste boek toen ik 12 jaar was. Dat is niet gepubliceerd, maar ik was er dus wel al mee bezig. Schrijven zit echt in mij.’
Anya: ‘Het zit in de familie. Ik heb een tante die gedichten schreef. Mijn vader schreef. We spelen allemaal graag met taal. Vertellen graag verhalen. Dat zit echt in ons DNA.’
In 2022 publiceerden jullie gezamenlijk een boek: ‘Ook dat nog’, een dagboekroman over drie generaties vrouwen. Van wie kwam dat idee?
Anya: ‘Dat ontstond in coronatijd. De grenzen waren net weer even open, we zaten samen in de auto op weg naar de Pyreneeën en kwamen op de Route du Soleil in een lange file terecht. Daar kregen we het erover hoe generaties verschillend corona beleefden. En ook hoeveel we alweer vergeten waren over die eerste fase met harde lockdowns. We bedachten dat we het allemaal moesten vastleggen. Merel zei toen: “Waarom schrijven we er geen boek over? Dat krijgt later vast geschiedkundige waarde.” Al pratend ontstond het concept. Toen we op onze bestemming aankwamen, hadden we het helemaal uitgedacht.’
Merel: ‘We zijn daar, ter plekke, ook meteen begonnen met schrijven. Dan zaten we in verschillende ruimtes te schrijven in Google Docs. Daarin zie je ook als de ander iets doet. We hadden er enorme lol om.’
Hoe verliep dat proces?
Anya: ‘De een reageerde op wat de ander schreef. Ik had soms wel de neiging om in Merels teksten te rommelen. Dan had ik toch weer even de moederrol die haar inzichten wil delen. Merel had wel meer respect voor mijn deel.’
Merel: ‘Ik vond het erg leuk hoor. Toen we weer thuis waren en elkaar niet veel zagen, gingen we op afstand door. We hadden hierdoor elke dag contact, en je bent op een heel andere manier met elkaar bezig. Normaal ben je kind en ouder, nu waren we echt co-auteurs. Er ontstond een hele andere dynamiek tussen ons. Het was erg leuk om elkaar op die manier te leren kennen.
Anya: ‘Ik deed in die periode research voor mijn boek ‘De Nomade’, maar belde mijn uitgever en zei: “We moeten het even uitstellen, want ik ben nu met zoiets leuks bezig. Dat ga ik eerst afmaken.”’
‘We spelen allemaal graag met taal. Vertellen graag verhalen. Dat zit echt in ons DNA’
Anya, heeft het je verrast dat je boeken zo’n succes zijn?
Anya: ‘Het heeft me totaal verrast. Ik schreef voor de lol. Toen ik het eenmaal ontdekt had, was het voor mij de ultieme manier om te los te komen van mijn werk bij Visit Zuid-Limburg. Ik schreef al mijn boeken in de luwte, naast mijn fulltime directiebaan. Pas toen het manuscript van mijn laatste boek De nomade nagenoeg klaar was, kwam het succes van De Camino. Na het winnen van de NS Publieksprijs ging het heel hard, ook met de andere titels. Het is natuurlijk superleuk dat dat gebeurde, maar het is niet iets wat ik had voorzien of ambieerde.’
Is het schrijven anders nu je dat succes kent? Ervaar je meer druk?
Anya: ‘Nee, die voel ik niet. Dat hangt samen met het feit dat ik al een mooie carrière in het toerisme heb gehad. Mijn werkzame leven is op 19 februari 2025 feestelijk afgesloten met een lintje en een erepenning. Dus de levensfase van opbouwen en presteren is voor mijn gevoel voorbij. Ik zit nu in de levensfase van introspectie en spiritualiteit. Ik doe nu vooral dingen waar ik vreugde uithaal en waarmee ik de wereld een beetje mooier kan maken. Ik schrijf nu elke dag, maar ik voel geen druk.’
Merel, hoe is het voor jou dat je moeder als schrijver zo succesvol is?
Merel: ‘Ik word natuurlijk wel vaak vergeleken met mijn moeder en gezien als ‘de dochter van’. Dat begrijp ik. Ik zal mijn eigen weg moeten bewandelen. Ik geniet van wat ik doe, en dat is voor mij het belangrijkste. We delen dezelfde passie, dat vind ik geweldig. Maar mijn moeder is voor mij gewoon mama, niet een beroemde schrijver.’
Ben jij ook gestopt met je andere werk?
Merel: ‘Ja, ik schrijf nu ook fulltime. Ik ben nog niet zo succesvol als mijn moeder, maar kan gelukkig wel van het schrijven leven.’
Bespreken jullie wel eens jullie werk met elkaar?
Merel: ‘Ik ben altijd proeflezer van mijn moeder en lees haar werk graag. Ik schrijf geen thrillers, maar fantasy en kijk daardoor met een heel andere bril naar wat zij schrijft. En andersom doet zij dat met mijn werk. Mijn moeder heeft inmiddels wel veel ervaring, ze weet heel goed wat ze doet. En ze haalt er bij mij ook altijdingen uit of adviseert mij hoe ik eerder en beter to the point kan komen.’
Beinvloeden jullie elkaar ook?
Merel: ‘Nee, wat wij doen is zo anders. Dat merkten we ook toen we dat boek samen schreven. Alleen al doordat wij zo verschillend zijn en schrijven, ontstonden heel verschillende personages.’
Anya: ‘We luisteren wel goed naar elkaars feedback. En we spelen elkaar informatie toe. Als ik een goed boek lees of een mooie podcast hoor, dan tip ik die haar. Ter inspiratie. Als we bij elkaar zijn, gaat het ook vaak over het schrijven en het proces waar we beiden in zitten.’
Lijken jullie qua schrijvers op elkaar, bijvoorbeeld in taalgebruik, of in hoe je onderzoek doet?
Anya: ‘We lijken als mens wel op elkaar, we hebben dezelfde waarden en normen en eenzelfde soort karakter. We zijn beiden hele vrolijke mensen. Maar hoe we werken en schrijven, dat had nauwelijks verschillender gekund.’
Merel: ‘Ik ben een intuïtieve schrijver. Ik ga elke ochtend zitten en denk, wat zal ik eens gaan doen. Ik heb geen plan, geen plot, het komt gewoon. Het verhaal begint zichzelf te vertellen. Mijn moeder heeft een plot van dertig pagina’s dat ze nauwgezet volgt. En ze doet research waar een gemiddelde academicus U tegen zou zeggen.’
‘Hoe we werken en schrijven, dat had nauwelijks verschillender gekund’
Maar jij doet ook research, jij bezoekt ook plekken waar je verhalen zich afspelen.
Merel: ‘Op zo’n plek probeer ik vooral te voelen hoe het daar is. Mijn moeder kijkt naar een gebouw dat een rol speelt in haar verhaal en noteert precies hoe het eruitziet. Als ik zo’n gebouw in mijn verhaal gebruik, verzin ik het gewoon. Het maakt niet uit of het ook daadwerkelijk bestaat.’
Anya: ‘Merel doet zeker ook research hoor, maar bij mij is het wel next level. Dat is ook beroepsdeformatie. Als VVV-directeur had ik een enorme verantwoordelijkheid voor een groot gebied. Ik las studies, rapporten, ik verdiepte me in alles wat er te vinden was om een gedegen visie te kunnen opstellen. Die manier van werken zit na al die jaren echt in mij.’
Merel, wat heb jij van je moeder geleerd als schrijver?
Merel: ‘Mijn moeder heeft een heel mooi stappenplan gemaakt waarin ze haar denkwijze van hoe ze een verhaal opzet helemaal heeft uitgeschreven. Een super document. Daardoor zag ik voor het eerst hoe het in haar hoofd werkt. Zij is zo gestructureerd. Er staat veel in waar ik nooit over nadenk. Bij mij ontstaat het gewoon. Maar als dat even niet gebeurt, zit ik ook meteen helemaal vast. Daarom gebruik ik dat document af en toe wel. Ik heb dan veel aan haar denkwijze. Mijn fantasydebuut ‘De laatste ravendochter’ is een dikke pil, van zo’n 160 duizend woorden. Er was tijdens het schrijven een moment dat ik helemaal niet meer wist hoe ik verder moest. Ik dacht: het gaat me nooit lukken om dit af te maken. Mijn moeder zei: ‘Gewoon elke dag gaan zitten en wat tikken. Ook als je denkt dat je niets te vertellen hebt. Het komt zeker goed, als je het maar afmaakt. Ze had gelijk.’
Anya, wat zou jij aan je schrijvende dochter willen vragen?
Anya: ‘Merel heeft een waanzinnig talent. Zij creëert niet-bestaande werelden. In De laatste ravendochter schrijft ze over de Ierse mythologie en die komt in het verhaal totaal tot leven. Ik werk in bestaande werelden, dat is ook uitdagend. Maar nieuwe werelden scheppen is zo moeilijk. Ik vraag me dan af: Hoe bedenk je zoiets? Hoe doe je dat? Hoe houd je het 160 duizend woorden lang vol om consistent te zijn? Fantasy is echt een heel complex en moeilijk genre. Ik heb daar veel bewondering voor. Het is pure fantasie en de liefde voor de wereld die ze schept.’
Anya Niewierra (1964) is schrijfster van literaire thrillers. Ze debuteerde in 2013 met Vrij uitzicht en brak definitief door met De Camino, waarvoor ze deNS Publieksprijs won en dat werd bekroond met een Gouden en Platina Boek. Het groeide uit tot een van de meest succesvolle Nederlandse thrillers ooit. Ook haar andere romans, waaronder Het dossier, Het bloemenmeisje en De nomade, werden bestsellers en ontvingen meerdere prijzen en nominaties. Niewierra schreef in 2025 geschiedenis door met haar volledige thrilleroeuvre tegelijk in de Bestseller60 te staan. In 2025 schreef zij in opdracht van de CPNB het Zomerlezengeschenk De stilte. Haar werk is vertaald in het Engels, Spaans, Catalaans, Frans, Italiaans en Pools. Naast haar schrijverschap was Niewierra ruim dertig jaar algemeen directeur van Visit Zuid-Limburg.
Merel Godelieve (1992) is schrijfster, jurist en creatief ondernemer. Ze debuteerde in 2022 met Ook dat nog, een dagboekroman over drie generaties vrouwen, die zij samen met haar moeder, Anya Niewierra, schreef. In 2025 verscheen haar fantasy debuut De laatste ravendochter, een roman waarin Ierse mythologie wordt verweven met een allesbepalende liefde. Godelieve studeerde Handels- en ondernemingsrecht en werkte korte tijd op de Zuidas, waarna zij het corporate leven achter zich liet. Ze richtte meerdere horecabedrijven op, waaronder koffiebars, bakkerijen, een Bed & Breakfast en een e-commercebedrijf. Recent verkocht zij haar Utrechtse buurtbakkerij om zich volledig op het schrijven te kunnen richten.
Deirdre Enthoven