Doorgeefgedicht
Met het ‘Doorgeefgedicht’ biedt Lira Nieuws dichters een podium waarop ze, zonder eisen of voorwaarden vooraf, nieuw eigen werk kunnen presenteren. Om daarna het stokje door te geven. Anneke Brassinga is nu aan de beurt.
Anneke Brassinga, met dank aan Meister Eckhart (ca. 1260 – 1328)
Anneke Brassinga (1948) is dichter, prozaïst, essayist en literair vertaler. Ze debuteerde in 1987 met de dichtbundel Aurora en bouwde sindsdien een veelzijdig oeuvre op. Als vertaler bracht ze werk van onder anderen Vladimir Nabokov, Sylvia Plath, Oscar Wilde en George Orwell naar het Nederlands. Voor haar literaire werk ontving ze verschillende belangrijke onderscheidingen, waaronder de Constantijn Huygens-prijs (2008) en de P.C. Hooft-prijs (2015).
Voor de volgende editie geeft zij de opdracht door aan Tonnus Oosterhoff. Zij schrijft daarover het volgende: ‘Tonnus Oosterhoff (1953) schrijft gedichten, romans en essays. Hij debuteerde in 1990 met de intrigerende, 'beheerst onrustige' dichtbundel Boerentijger (die dan ook insloeg als een bom), waarna er nog een achttal poëziebundels verschenen alsmede een achttal prozaboeken. In zijn werk gaan het grimmige en het grappige samen, door middel van continue perspectiefwisseling vanuit een alziende visie die misschien is aan te duiden als taoïstisch: een blik die scherp maar zo meedogend mogelijk over de wereld strijkt. Oosterhoff laat zich door de hem veelvuldig toegekende prijzen en bekroningen niet van de wijs brengen. Zijn meest recente dichtbundel is Mond vol dobbelstenen (2024).’
‘eine rôse im winter’
zoals aanschouwd op de Verbindingsdam
te Amsterdam, medio februari 2021,
ten tijde van corona & lockdown
Halsstarrige, inkarnaat – ontspring aan je
harthout, tart vol belovering ijsbries
over oevers waar geen land nog bezeilt zich,
water inklinkt. O schrale roos, vertroost jij
gestriemde windsels, bindsels van stro filigraan,
om hun dorren? Doodste goud, niet meer
te huiven tot armelijk nest voor ons rillend
gebeente, ons gebenedijd één vlees geweestzijn,
nu verdorstend om jou – nu onder immense
tenten des hemels hoog de vorst intreedt.
Ontvouw je, kroonbladigste in het ledig
van winter, aan alom vonkend
der gesternten adem, nader vol spreiding
van rokken ons en koester, ongenadig, mild.
Anneke Brassinga